گرفتاریات باعث شده چند ماهی از فضای نشریات و طنز فاصله بگیرم که امیدوارم به زودی این فراق به وصال یا هر دختر دیگه ای تبدیل بشه!

اینم طنزی که چند وقت پیش برای شماره جدید ستون آزاد نوشتم.

از یادداشت های خصوصی یک استاد قلابی

بچه های محل اگه بفهمن از خنده غش می کنن!

قسمت اول

مقدمه: همیشه به این استادم مشکوک بودم. جلسات اول ترم با چیزهایی که بچه ها از این استاد می شنیدند، همه بچه ها فکر می کردند ایشان استاد درس دیگری است و اشتباهی سر کلاس ما می آید ولی برای خنده اش هم که شده صدایش را جلوی آموزش در نمی آوردند! استاد تمام تلاشش را می کرد تا بچه ها نفهمند دارد نهایت تلاشش را می کند مبادی آداب صحبت کند ولی بچه ها می فهمیدند!

وقتی دیدیم استاد سوالات بچه ها را هم به نحوی نه چندان هوشمندانه می پیچاند و بعضاً موقع سوال های زیاد بچه ها، وسط کلاس کاری برایش پیش می آید و کلاس را تعطیل می کند، به آموزش مراجعه کردیم و متوجه شدیم اشتباهی رخ نداده است! بچه ها فقط تا همین جای قضیه همپای من بودند و می گفتند «چه بهتر که استادش استاد نیست! ما هم درسش رو استاد می کنیم! یک امتحان گلاب هم می گیره و درس به این سختی به راحتی پاس میشه میره پی کارش!» همچنین با توجه به اینکه اتاق این استاد پر از تقدیرنامه های خارجی بود که به در و دیوار چسبیده بود و کتابخانه ی پر از کتابی هم داشت، بچه ها به دانشگاه ها، ژورنال ها و موسسات بین الملی هم می خندیدند و می گفتند «خوش به حال عنکبوت ها، جایی اکازیون تر از کتابخانه ی اساتید برای تاربستن پیدا نمی کنن!» با تمام این تفاسیر من برخلاف بقیه حضور همچنین استادی را توهین به استادهای دیگر و دانشجویان می دانستم و تصمیم گرفتم تحقیقات بیشتری انجام بدهم و می خواستم از اتاقش شروع کنم. شاید مدرکی دال بر قلابی بودن این استاد پیدا کردم. به همین خاطر در اولین فرصت که سالن گروه خلوت بود و استاد داخل اتاقش بود، دو عدد چوب کبریت سالم را داخل قفل، ناسالم کردم و جیم شدم! حالا روزها وقت می برد تا مستخدم گروه قفل را درست کند. مخصوصاً که تامین اعتبار هزینه این قفل باید می رفت توی کمیسیون موارد عام دانشکده و اگر نامه «قفل خراب شده به وسیله دو عدد چوب کبریت» تصویب میشد برای تایید می رفت پیش منشی معاونت مالی و سپس معاونت مالی ( و یا برعکس!) و سپس دبیرخانه و اگر نامه داخل دبیرخانه گم نمیشد، بعد کارپردازی و اگر کارپرداز صلاح می دید که قفل باید خریداری شود، می رفت انباری تا ببیند قفل دست دوم داریم یا نه! و اگر نداشتیم پس از خرید اجناس اولویت دار دیگر شاید قفل را می خرید و توی انبار می گذاشت تا مراحل صدور قبض انبارش طی شود! و درصورت تایید کمیسیون موارد عام و منشی معاونت و خود معاونت و دبیرخانه و کارپرداز، به مستخدم گروه تحویل داده شود! پس موافقین که زمان می برد!

استاد از اتاقش که خارج شد شروع کرد به زورزدن برای فرو کردن کلید اسرار...ببخشید کلید اتاق در قفل اتاق. ابتدا فکر کرد کلید را برعکس فرو می کند که فرو نمی رود ولی بعد از برعکس کردن کلید متوجه شد الان برعکس است و قبلی عکسِ عکس بوده است! وقتی موفق نشد، استادِ از خدا بی خبر تشرّی به مستخدم از همه جا بی خبر ولی از خدا با خبر زد که تقصیر اوست و دستور داد به سرعت قفل را درست کند. (به همان سرعتی که در بالا ذکر شد!) مستخدم که با سرعت رفت نامه ی کمیسیون موارد عام رو آماده کنه، من وارد اتاق شدم. اولین کاری که کردم کشوها را گشتم. آخر استادها معمولاً مدارک دال بر قلابی بودن استاد را در کشوها می گذارند! (البته مدارک استادهای دیگر را!) یک سری کاغذ پیدا کردم که رویش نوشته شده بود، «یادداشت های خصوصی، لطفاً کسی نخواند!» به نظر یک چیزهایی مثل روزنوشت می آمد. با توجه به توصیه استاد شدیداً مشتاق خواندن بودم!:

یادداشت های خصوصی، لطفاً کسی نخواند!:

امروز روز اولی بود که وارد دانشگاه می شدم و به بالاخره به آرزوم می رسیدم و قرار بود تدریس کنم. تدریس! چه غلطا! بچه های محل اگه بفهمن از خنده غش می کنن!

وارد کلاس که شدم همه بلند شدند. اِ.... دخترها هم که هستن! نشستم و به دانشجویانم نگاه کردم. پسرها رو خیلی متوجه نشدم ولی توی دخترها همه رقم دختری بود! به نظر خیلی هم مودب و متشخص میومدن! منظورم هم دخترهاست هم پسرها! البته قبلا از استادها شنیده بودم که می گفتن این اولشه. دو تاشون رو که بندازی، ادب و تشخص یادشون میره.

اول حضور غیاب کردم. مجبور شدم کلی «غ» بزنم! حدس زدم معمولاً استادها توی این جور مواقع «غ» میزنن! باید درس رو شروع می کردم. هر چی بیشتر مکث می کردم، بیشتر مشکوک میشدن. لعنت به تدریس! توی عجب هچلی افتادم! خیلی استرس داشتم! ولی دلمو زدم به دریا و شروع کردم. حسابی تپق می زدم. وسط درس توی اوج استرسی که داشتم و حواسم به همه چی بود به جز چیزایی که می گفتم و می نوشتم، یکی از این پسرهای نکبت شروع کرده بود به مزه پرونی. این و یکی دوتا دیگه از دوستاش مزه پرونی می کردن و پسرها و دخترها هر و هر می خندیدن. زبان کوچیکه توی دهان هاشون هم داشت سر کلاس درس من حرکات موزون می کرد و اینجوری مسخرم می کرد! وقتی هم که مزه پرونی تعطیل میشد به تلالو خورشید بر روی کله ی کچل من می خندیدند. لعنت به این کلاس. مستخدم گفته بود که این کلاس، بهترین کلاس آفتابگیر کل دانشگاه است!

چشم به هم زدم، زمان کلاس به آخرهاش نزدیک شد. ای دهنتون سرویس، یه خسته نباشیدی چیزی بگین آخه! نمی دونم اینا کار و زندگی ندارن، وقتشون رو به بطالت میگذرونن! یک چند تا سرفه ی الکی کردم تا شاید یکی دو تا صدای نازک بشنوم که «استاد بهتر نیست برین استراحت کنین؟!» و همزمان مزه پران کلاس،  با لحنی آروم طوری که من متوجه نشم بگه که «بابا این استاده مریضه که! سل داره!» و بچه ها بزنن زیر خنده! ولی نه، اینطور نشد. همانطور که به سرفه های زورکی ام ادامه می دادم و هر آن مویرگ های بیشتری پاره می کردم، از همان مزه پران شنیدم که گفت «استاد مثل اینکه سینه تون به گچ حساسه.» کلاس باز بیخود و بی جهت خندید. این دانشجوها عادت دارن به جرز دیوار هم بخندند. با خودم گفتم این پسرک بی مزه آدم شده و دلش به حال ما سوخته، گفتم «نه، عادت دارم.» این جمله به مثابه بنزین روی آتیش عمل کرد و این بار کلاس بلندتر خندید. اینا رسماً دیوانه اند! گیج شده بودم ولی وقتی تخته وایت برد و ماژیک داخل دستم رو دیدم فهمیدم اوشکول کیه و از گیجی دراومدم! خوش به حال دانشجوهای این کلاس، سوژه خنده شون جور شده بود! بعید میدونم جلسه بعدی لازم باشه توی لیست دانشجوهام «غ» بزنم! توی همین فکرها بودم که یک دفعه یکی از دخترها می خواست سوالی بپرسه. لعنت به هر چی سواله! خب یکی نیست به این بگه ندانستن عیب نیست، پرسیدن عیب است! خلاصه برای اینکه دلم نیومد دل دختر بیچاره ی مظلوم مودب متشخص رو بشکونم، سوالش رو شنیدم و هر چیز خزعبلی به ذهنم رسید سرهم کردم و جوابش رو دادم. با اینکه مشخص بود نه دخترک و نه هیچ کدوم از دانشجویان و نه خود من! متوجه حرف های من نشده بودند ولی همه سر تایید تکان می دادند که انگار متوجه شده اند! (یادم باشه حالم که مساعدتر بود از یکی از دانشجوها بخوام جواب سوال رو خوب برام تشریح کنه!) پشت بند این دختره می خواستم کلاس رو تعطیل کنم که یکی از پسرهای نکبت می خواست سوال بپرسه ولی من سریع پریدم توی حرفش و گفتم سوالت رو بذار برای جلسه بعد. عجب غلطی کردم! کی گفت همچین چیزی بگی! کاشکی کلاس های دانشگاه طوری بود که میتونستی با نشون دادن کارت قرمز به یک دانشجو، اونو از حضور در جلسه بعدی محروم کنی! این رو توی دلم گفتم و سرفه کنان از کلاس خارج شدم.

حالا خارج از چرندیات فوق، این مشغله های درسی باعث شد غده هیپوفیزم بزنه تو تروییدم و جفتی باهم از تو غدد لنفاوی در بیان! و در نتیجه تصمیم گرفتم هر چند روز یکبار، روزانه نویسی کنم، البته روزانه نویسی از نوع دست دوم:

دیروز این کلمات برام پیش اومد:

ساسات- ریچارد براتیگان- احمد نوری- غفوریان- اصول تصفیه آب- کولر*

ساسات

دیروز کامپیوتر یه بار روشن می شد، دفعه دیگه که میخواستی روشنش کنی روشن نمیشد! قرار شد ساساتش رو بکشیم، تا دفعه بعد زودی روشن شه!

اطلاعاتی در مورد ساسات

ریچارد براتیگان

دیروز کتاب پنجم یا شیشم، شایدم چهارم از کتاب های مرحوم براتیگان رو هم تموم کردم. واقعا نابغه ای بوده برای خودش. مخصوصا وقتی قراره مخاطب رو سرکار بذاره یا بپیچونش. این کتاب هفتمی که دیروز تمومش کردم، اسمش بود یک زن بدبخت. البته  هیچ کدوم از کتاب هاش به کتاب اولی که ازش خوندم و معتادش شدم نمیرسه، یعنی در رویای بابل. البته این کتاب سومی هم که دیروز تمومش کردم بد نبود!

اطلاعاتی در مورد ریچارد براتیگان

احمد نوری

دیروز بعد از تموم کردن کتاب هشتم از مرحوم براتیگان یاد احمد نوری افتادم. نور به قبرش بباره! نه بابا، احمد نوری حالا حالاها زنده اس! منظورم براتیگان بود! باور کنین این احمد نوری روح براتیگان رو هم شاد کرد! تو روحش! اینجا دیگه دقیقا منظورم احمد نوریه! اگه حافظه ام درست یاری کنه، چهار سانت بالاتر از اینجا، دقیقا همین جا، نوشتم که «هیچ کدوم از کتاب هاش به کتاب اولی که ازش خوندم و معتادش شدم نمیرسه، یعنی در رویای بابل.» (الان که اومدیم خط بعد شد چهار و نیم سانت بالاتر!) خود نابکارش بود که به من جنس فرهنگی داد و معتادم کرد! و باعث شد بیست سی هزار تومن بسلفم و سری کامل کتاب های ترجمه شده به فارسی براتیگان رو بخرم. فوتبال سالنی هفتگی چهار راه مخابراتِ جلسه ای دو هزار تومن رو هر چند هفته یکبار میرم تا پول جنسام دربیاد! خانواده هم کم کم مشکوک شدن! تازه من خودمم کم کم دارم مشکوک میشم! به خودم نه ها، به احمد نوری! نکنه این بابا مسئول خود انتشارات چاپ آثار براتیگان در ایران باشه!

البته نگران نباشید، یا بهتر بگم نباشم! این احمد نوری یه شصت هفتاد تومنی از من میخواد. شاید بیست سی تومنش مشمول جریمه بشه! اعتراض کنه میرم کتاب های ترجمه نشده براتیگان رو هم واسه خودم میخرم!

اطلاعاتی در مورد احمد نوری

غفوریان

این چیزی که اول میخوام بگم ربطی به غفوریان نداره، چون اینجام گیر کرده باید بگم: آخه احمد نوری! تو که دوزار اطلاعات تو ویکی پدیا نداری جنس دست بچه مردم میدی که چی؟!....آخیش! راحت شدم!

یه بنده خدایی به نام غفوریان یه ماشین یک سال پیش از ما خریده ولی هنوز سندش رو انتقال نداده. همون پارسال یک ماه بعد از خریدش زنگ زد گفت «مرد حسابی، این چه جور ماشینیه؟! نصفش تو تصادف رفت که!» چند وقت بعدش زنگ زد گفت «مرد ناحسابی، این چه جور ماشینیه؟! چرا آتیش میگیره؟!» (توضیح: 405 نیست، اگه بود که همون اول می گفتم! بیخود هم اصرار نکنید نوع ماشین و مدلش رو بگم! با کامنت های افشاگرانه هم به شدت برخورد میشه! الکی نیست که، ما آبرو داریم!)

خلاصه، دیروز بعد از مدت ها زنگ زده بود و گفت «از پارسال تا الان ماشین به صورت قول نامه ای چهار دست چرخیده و الحمدا... صاحب آخرش هم از ماشین راضیه! و اگه میشه چند روز آینده بیاین سند بزنین.»

اینو که گفت ناخودآگاه گفتم: اون ماشینی که نصفش رفته بود، چیزیش هم باقی مونده که برای دفعه چهارم معامله شده باشه!

خدا قسمت کنه این جور مشتری ها رو!

اطلاعاتی در مورد غفوریان

اصول تصفیه آب

اون مشغله درسی که گفتم حتما یادتون هست. یادتون نمیاد یک وجب بالاتر رو نگاه کنین. فعلا دارم برای اون مشغله درسی کتاب اصول تصفیه آب، مرتضی حسینیان، چاپ 1347 رو می خونم. از کتابخونه گرفتم. چاپ سنگی فکر کنم باشه! البته مشکوک به پَرنویسی هم هست! (پَر نه پُر، پرِ کلاغ پر منظورمه)

دیروز سرچ کردم دیدم خدا رو شکر چاپ 1387 اش هم هست. گرون هم هست! و با این شرایط ممکنه تو رفرنس های این مشغله ی درسیم، سال چاپ ناغافل عوض بشه بخوره چاپ 1387!

اطلاعاتی در مورد اصول تصفیه آب

کولر

و اما پایان بخش«توضیح کلمه نوشت های دیروزانه من» ماجرای کولره.

توی خونه ما هر روز در مورد کولر دعواست. قبل از این لازمه بگم که توی خونه ما هر چیز جدیدی خریدیم صدا میکنه! یخچال جدید خریدیم، دوبلِ قیمتش رفت رو اعصاب! پنکه جدید خریدیم لق لق کرد!، ماشین لباس شویی جدید خریدیم، کسی نبیندش فکر می کنه تانک تو خونه روشنه! و.... البته این طور که یادم میاد همون چند سال اولی که همه وسایل جدیدالخرید ما صدا میکرد سخت بود، بعدش عادت کردیم! الان دیگه اگه صدا نکنه خوابمون نمی بره! حتی تو خریدهای جدیدمون هم تاثیر گذاشته! و فروشنده حسابی از درخواست ما تعجب می کنه و بعد لبخندی میزنه و میگه اتفاقا یکی اکازیون ویژه شما تو انبار دارم! ولی این تنها مشکل ما نیست. وسایلی که خریدیم صدا هم نکنه، یه عیب و ایراد دیگه داره! بخاری برقی خریدیم، برقش خراب بود! تلویزیون مدل جدید خریدیم، موقع خاموش کردن تصویر جمع میشد و تبدیل به یک نقطه میشد و بعد خاموش میشد! گاز خریدیم در فِرِش رو باز کردیم دیدیم طرح فِره! پیرهن خریدیم لک داشت، از اون مدل دلخواه ما هم دیگه نداشت! فروشنده گفت تو بازارم نگردین نیست، همین مدل رو هم تازه از پارسال برام مونده بود! خونه خریدیم، ... و....

دیروز این کولر ما صدا می کرد، هر کسی توی خونه ما متخصص کولر شده بود و یه نظریه در مورد صدای کولر میداد. البته من نظری نداشتم. در آخر نظر جمع بر این شد که من! برم بالا پشت بوم و ببینم کولر گازیمون! چشه! من رفتم و تشخیص بود، یعنی ته همه کولرهای آبی خیصه! یه مخزن داره که آب جمع میشه و وقتی هم آب جمع میشه، قاعدتا باید تش خیص باشه دیگه! خلاصه من رفتم و تهشخیس! ندادم چشه. بعد یه تکنیسین کولر اومد (البته آچار کلاغی با خودش آورده بود، که من هر چی به کولر نگاه کردم نفهمیدم آچار کلاغی به کجای کولر میخوره! ازش که پرسیدم چرا آچار کلاغی آوردی، گفت «اوستام رفته مسافرت!») خلاصه روغن زد و درست شد. بعد از رفتن تکنیسین همه اهالی خانه متفق القول نظرشون این بود که نظریه شون در مورد صدای کولر درست بوده و اگه فلانیِ بی عرضه ی [...] (نه براتیگان و نه احمد نوری، منظورشون من بودم!) که رفت بالای پشت بوم، مغز تو اون کله پوکش بود باید میفهمید که با یک روغن کاری درست میشه و بیخودی باعث نمیشد مزاحم اوستا بشیم!

چون این کلمه «کولر» ممکنه در «کلمه نوشت های روزانه من» زیاد تکرار بشه، بیشتر از این در موردش توضیح نمیدم.

اطلاعاتی در مورد کولر

سفر- همایش نامه یک مهمان همایش ندیده ی همایش!*

هشتمین همایش مدیران مسئول نشریات دانشگاهی

نوزدهم تا بیست و یکم فروردین ماه هشتاد و هشت – مجتمع تحقیقاتی عصر انقلاب

 توی خونه نشسته بودم که یه نفر از خانه نشریات دانشجویی زنگ زد گفت شما رو به عنوان مهمان بسیار ویژه هشتمین همایش مدیران مسئول نشریات دانشگاهی که قراره نوزدهم تا بیست و یکم فروردین برگزار بشه، به برنامه دعوت کردن و گفتن که حضور شما متمنی خاطر بازماندگانِ مایه خوشحالی است!.... و منم با اینکه برنامه کاریم پر بود ولی بعد از کلی اصراری که کردند قبول کردم. البته قول صددرصد ندادم که اگه نتونستم برم ناراحت نشن.

...... البته این یک روی قضیه بود. اون روی قضیه که به واقعیت نزدیک تره، اینه:

توی خونه وایستاده بودم که یادم اومد قراره هشتمین همایش مدیران مسئول برگزار شه. پس زنگ زدم خانه نشریات و گفتم میشه منم بیام توی همایش؟ گفتن نچ!... گفتم بخدا من همایش ندیده ام! راه دوری نمیره اگه بذارین بیام! ثواب داره بخدا! گفتن ... خلاصه از ما اصرار و از اونا انکار! بعد از کلی رایزنی گفتن حالا بیا ببینیم چی میشه. اگه نیومدی متمنی خاطر بازماندگان مایه خوشحالی نمیشه!... ولی من که برنامه بیکاریم! پر بود، با اینکه اصراری هم در کار نبود، گفتم میام! قول صددرصد هم دادم که میام تا اگه یک درصد هم زلزله شد یا ناغافل در صور دمیدن!، نتونستم برم، از الان خوشحال نباشن!

.... از این به بعد سعی می کنم به واقعیت بیشترتر نزدیک شه! :

از دو سه روز قبل همایش چیزی نخوردم تا بتونم از محتوای همایش به بهترین نحو استفاده کنم! حتی همکوپه ای هام در قطار هم از اینکه نافم به نخاعم چسبیده بود تعجب کرده بودند! و من به خاطر اینکه تابلو نشه گفتم مادرزادیه!

خلاصه رسیدم تهران. همایش قرار بود شهریار برگزار شه. با راهنمایی یکی از همشهری های! تهرانیم از راه آهن رفتم چهارراه ولیعصر و از اونجا یه بلیط دادم و با «بی ام و» رفتم میدون آزادی! چی؟ با یک بلیط مگه میشه سوار «بی ام و» شد؟! بله که میشه! برا ما که شد! یه «بی ام و» بزرگ و قرمز بود، میگفتن مسیر ویژه داره! چی؟ اون «بی ام و» نیست، «بی آر تیه»! ولی بی انصاف ها کرایه «بی ام و» رو از من گرفتن! حالا بگذریم. رسیدم آزادی و از اونجا با اتوبوس های شهریار رفتم کجا؟ خب با اتوبوس های شهریار تبریز یا اهواز که نمیرن! میرن شهریار دیگه!

اولش فکر می کردم شهریار هم مثل طرقبه ی مشهده که پات رو از خونه بذاری بیرون، میره تو طرقبه! ولی نه، طولانی تر بود. من روی صندلی های عقب اتوبوس نشسته بودم که نزدیک شهریار تصمیم گرفتم برم پیش راننده ازش آدرس مجتمع عصر انقلاب رو که قرار بود همایش اونجا برگزار شه، بپرسم. ولی چشمتون روز بد نبینه، همین که از روی صندلی های عقب اتوبوس که ارتفاع بیشتری نسبت به سایر صندلی ها داره بلند شدم، اتوبوس رفت رو سرعت گیر! ملاج ما هم رفت تو سقف اتوبوس! سقف اتوبوس که غُر شد، ولی فدای سرش، بیمه است! من چی؟! با سر برآمده رفتم سراغ راننده که آدرس مجتمع عصر انقلاب رو ازش بپرسم که گفت من همچین چیزی تا به حال ندیدم ولی مطمئنم باش توی این راسته ای که تا شهریاره، نیست، مسیر هر روزمه! توی خود شهریار باید باشه!... ما هم از همه جا بی خبر با سر برآمده تا شهریار رفتیم.

توی شهریار همه من رو با اون پیرمرده رئیس مدرسه ی کیو سان اشتباه می گرفتن! ازشون آدرس مجتمع رو پرسیدم. اکثرا بلد نبودن! از یه راننده تاکسی پرسیدم که یه مسیر اشتباه و پرپیچ و خم از داخل شهریار رو به عنوان مجتمع عصر انقلاب معرفی کرد! شانس آوردم سر کرایه تاکسی باهاش به توافق نرسیدم وگرنه معلوم نبود کلیه ملیه برام میموند یا نه؟! یه تاکسی دیگه گفت فلان قدر می گیرم می برمت. بهم گفت آی کیو مجتمع عصر انقلاب نرسیده به شهریاره، اول همین مسیری که با اتوبوس اومدی، میتونستی پیاده شی!... منم با سر برآمده ناچاراً کرایه رو قبول کردم و سوار تاکسی شدم.

توی تاکسی داشتم زیرلب یه چیزایی می گفتم که راننده گفت خدا به شما توفیق بده که دائم ذکر میگی. التماس دعا!... دیگه بهش نگفتم حاج آقا ذکر نمی گم دارم، جد و آباد راننده اتوبوس رو آباد می کنم!، گفتم محتاجیم به دعا! اینو که گفتم یکدفعه ساعتم رو نگاه کردم که دو بعد از ظهر رو نشون میداد. نهار قرار بود فقط تا ساعت دو سرو بشه. به راننده گفتم آقا گازشو بگیر وقت نماز داره دیر میشه! اونم گازش رو گرفت!

با سر برآمده رسیدم به مجتمع. مجتمع در یه جای پرتی قرار داشت که اگه قرار نبود همایش ممایش توش برگزار شه، به نظرم بدرد فعالیت های هسته ای میخورد! با سرعت وارد شدم. رفتم پذیرش. وقتی فهمیدن من کی ام، روحیه شون به کل عوض شد! منتظر بودم کارهای پذیرشم تموم شه تا زودتر هدیه همایش یعنی از اون کیف قشنگ ها که اون گوشه بود به من بدن. نوبت کیف دادن که شد گفتن چون شما مدیرمسئول نیستی و مهمان همایشی هدیه بهتون تعلق نمی گیره. بعدش خوب که فکر کردم دیدم کیف هاش مالی هم نبود!

سریع رفتم غذاخوری برای نهار. فکر کنم نفر آخر بودم! آخ جون نهار جوجه کباب بود! جوجه کباب که میگفتن این بود! من قبلا فکر می کردم کله ی جوجه هم به سیخ جوجه کباب وصله، آدم دلش نمیاد بخوره! .... خلاصه نهار و متعلقاتش رو در جیک ثانیه خوردم و زود رفتم به سالن افتتاحیه.

افتتاحیه قرار بود ساعت دو و نیم شروع بشه. آقای حسینی سده مدیرخانه نشریات با جنب وجوش داشت مقدمات کار رو فراهم می کرد. قرار بود دکتر حدادعادل رئیس کمیسیون فرهنگی مجلس، دکتر حسینی قائم مقام وزیر، دکتر خرمشاد معاونت فرهنگی وزارتخونه و دکتر اسلامی مدیر دفتر امورفرهنگی در افتتاحیه حضور داشته باشن. با اینکه ساعت دو و نیم شده بود ولی هنوز از افتتاحیه خبری نبود. من نگران زمانبندی همایش بودم. نکنه ستاد اجرایی که اینقدر زحمت کشیده، خللی توی برنامه هاش ایجاد بشه و با دیر شروع شدن افتتاحیه مجبور شن برخی از برنامه ها رو حذف کنن. مثلا طبق برنامه ای که به ما داده بودن قرار بود ساعت چهار بعد از ظهر تا چهار و نیم پذیرایی داشته باشن! شانس که نداریم، همین رو ورمیدارن حذف میکنن!

خلاصه اینقدر نشستیم تا اینکه حدود سه، سه و نیم افتتاحیه شروع شد. با حضور همون مهمون هایی که گفتم. آقای حداد رو تا حالا اینقدر از نزدیک ندیده بودم. دوست داشتم بهش دست بزنم، بعد برم پیش بچه محل ها پز بدم! ولی حیف که نشد. فقط تونستم یه عکس یادگاری غیر مستقیم باهاش بگیرم! به این صورت که عکاس می خواست از ردیف های اول سالن یعنی آقای حداد و بقیه ی آدم حسابی ها عکس بگیره و من ناحسابی با تمام وجود سعی کردم توی کادرش باشم! هر چی عکاسه کادر رو می آورد پایین تر، منم کله ی برآمده ام رو می آوردم پایین تر! و بالاخره من پیروز شدم!

افتتاحیه با شعرخوانی مجری( یک دو سه تا دیوانی رو حداقل خوند!) ، سخنرانی آقایان دکاتر! حداد عادل، خرمشاد، حسینی و اسلامی و آقای حسینی سده و آقای پذیرایی به پایان رسید. حرف های آقای پذیرایی از همه بیشتر به دل مدیران مسئول نشریات دانشجویی نشست!

پشت بند افتتاحیه جلسه پرسش و پاسخ با حضور دکتر اسلامی و دکتر حسینی و آقای حسینی سده برگزار شد. کلی سوال مکتوب پرسیده شد. همون کلی سوال مکتوب بدون سانسور توسط دکتر اسلامی خونده شد و با توجه به کمبود وقت بعضا پاسخ داده شد. آخر جلسه که همه خسته و کوفته شده بودند، تعدادی از «بیش فعالین» دانشجویی خواستار پرسیدن سوال شفاهی شدن و با برهم زدن جو جلسه سوالشون رو هم پرسیدن و خوشحال مراسم رو ترک کردند!

قرار بود شب قبل از شام برنامه استخر و از این جور برنامه های آبکی برقرار باشه ولی من از اونجایی که حدس زدم می ریم تو استخر یکی ورمیداره شوخی شهرستانی میکنه، کله ما رو زیر آب میکنه، سقط میشیم، شام رو از دست میدیم! ، بی خیال شدم و رفتم اتاق برای استراحت تا وقت شام برسه. البته بعدا فهمیدم به علت کمبود وقت به جای استخر، ملت رو بردن سینما. اگه فیلم ترسناک برده باشنشون ممکنه همزمان استخر هم ایجاد شده باشه!

نفر اول بودم که با سربرآمده وارد غذاخوری شدم. شام رو زدیم و برگشتم اتاق و زودی لالا کردم تا صبح خواب نمونم و صبحانه از دست بره!

صبح با سربرآمده و با دیدن خوابی که تعبیرش صبحانه بود!، از خواب بلند شدم. رفتم غذاخوری و از انواع و اقسام چیزهای همگون و ناهمگونی که برای صبحانه وجود داشت میل کردم!

بعد صبحانه نوبت سمینارهای آموزشی «اصول روزنامه نگاری دانشجویی» و «اصول مصاحبه در نشریات دانشجویی» بود. بین دو تا سمینار هم قرار بود پذیرایی باشه. سمینار و پذیرایی و سمینار به ترتیب انجام شد و بعد نوبت رسید به سمینهار! و باز مستفیض شدیم! همزمان ثبت نام کاندیداهای عضویت در شورای مرکزی ناظر بر نشریات هم انجام میشد و مثل اینکه سی و نه نفر هم ثبت نام کردن. بعد از اون هم گوشه کنار کاندیداها داشتن رای جمع می کردن.

بعد از ظهر سمینار «سایبرژونالیسم» برگزار شد و بعدش هم سخنرانی های کاندیداها شروع شد و هر کسی اومد از سابقه دار بودن خودش! گفت و برنامه هاش رو تشریح کرد.

شب من به جز همه! منتظر اعلام آماده بودن شام بودیم که گفتن آقای نمی دونم چی چی بهرام چی چی بیضایی از کارگردان های چی چی سینمای چی چی ایران! حضور دارن و قراره فیلم «وقتی همه خوابیم» ایشون رو پخش کنن و بعدش هم نقد و بررسیش کنیم. وقتی همه خواب و گشنه بودیم فیلم پخش شد! آخرهای فیلم بود که یکی منو از بیرون سالن صدا زد و من رفتم بیرون. اون به من گفت نگاه کن با توجه به کله ی برآمده ات به نظر میاد بتونی برای حفظ آبروی دانشجوها یکی دو تا سوال فنی از استاد بیضایی بپرسی.... بعدشم یکی دو تا سوال فنی به منِ غیرفنی داد که بپرسم و تاکید هم کرد توی جلسه نقد و بررسی انتقاد نکنی ها! منم گفتم چشم! اینقدر تاکید کرد که بهش گفتم درسته که من مخم غُر شده ولی مغزِ توش هنوز سالمه! گرفتم چی میگی!...

بعد که اومدم تو سالن نشستم، دیدم همون یارو همراه استاد چی چی بیضایی وارد سالن شد و همه کف و هورا کشیدن. من یه جای پرت سالن نشسته بودم. یارو مجریه با شروع نقد و بررسی پرسید کی سوال داره و با اینکه کلی آدم جلوی من دستشون بالا بود، زرتی ورداشت گفت: اوشون! میکروفن رو بدین به اوشون! ...آره منظورش من بودم. همه تعجب کرده بودن که پرت ترین جای سالن رو انتخاب کرده! منم با ترس و لرز میکروفن رو گرفتم و با تته پته به استاد خوش آمد گفتم.... راستی چی قرار بود بپرسم؟! یادم رفته بود! میخواستم همون جا از مجریه بپرسم گفتین از استاد چی بپرسم که یکدفعه یه سوال انتقادی غیرفنی به ذهنم رسید و پرسیدم! استاد هم به فنی ترین شکل ممکن جواب داد و همه دانشجوها سر تایید تکون دادن که انگار فهمیدن!

جلسه با اهدای لوح تقدیری به استاد بهرام بیضایی به اتمام رسید و رفتیم برای شام.

شام رو که خوردم، میخواستم برم استراحت کنم ولی گفتن میخوان بچه های یک ائتلاف رای گیری کنن و نامزدهاشون رو برای انتخابات فردا معرفی کنن. منم گفتم یکم فعالیت برای هضم شدن غذا خوبه. اینجوری جا برای صبحانه و دو سه نوبت پذیرایی و نهار فردا که روز آخره باز میشه! وایستادم و با برگزاری انتخابات ائتلاف همراه شدم. نیمه شب بود که نامزدهای این ائتلاف انتخاب شدن و قرار شد حامیان این ائتلاف به نفع دو تا نامزد انصراف بدن و همین کار رو هم کردند.

صبح روز بعد صبحانه آخر رو باز هم با سری برآمده و با چشمانی اشکبار خوردم! و منتظر شروع انتخابات شدم. چون مدیرمسئول نبودم حق رای نداشتم و فقط میتونستم دست به سینه نگاه کنم. انتخابات جالبی بود. از سی و نه نفر اولیه فقط بیست نفر مونده بودن و بقیه انصراف داده بودن. همه داشتن مشارکت می کردن. حتی بین انتخابات پذیرایی هم داشت انجام میشد که فقط من رفتم ژتونم رو دادم و پذیرایی آخر رو با چشمانی اشکبار گرفتم! برای بقیه انگار مهم نبود نعمت خدا داره حیف میشه! طفلی ها ستاد اجرایی هم فکر می کردن من با توجه بر سر بر آمده ام از لحاظ مخی کم دارم که همیشه متفاوت از بقیه عمل می کنم!

خلاصه انتخابات با نظارت خود مدیران مسئول برگزار شد و دو تا نامزد همون ائتلاف دیشبی یعنی آقای آذین و آقای زیرک رای آوردن. اعضای علی البدل هم آقای تیموری و آقای سلمانی شدن. جالبه که هیچ اعتراض مشهودی هم به روند کار وجود نداشت.

بعد از انتخابات همه راضی رفتن برای نهار و من هم با چشمانی اشکبار نهار آخرم رو خوردم!

بعد از ظهر نوبت برگزاری اختتامیه بود. قرار بود توی اختتامیه حاج آقای رنجبران معاونت فرهنگی نهاد مقام معظم رهبری و عضو شورای مرکزی ناظر و آقای دکتر اسلامی حضور داشته باشن.

استقبال خیلی خوبی از اختتامیه نشد. آخه طبق برنامه بعدش خبری از پذیرایی نبود! سخنرانان به نوبت صحبت کردند و نماینده سابق مدیران مسئول در شورای مرکزی ناظر هم گزارش کار داد. بعدش هم از حضور همه تشکر شد و همه باهم عکس یادگاری گرفتن. البته عکاس ها هر چی لنز رو عقب جلو کردن، نتونستن همه رو توی عکس بندازن!

زرشک! همه فکر کردن مراسم تموم شده و رفتن. ولی من با کورسوی امیدی از پذیرایی، سوت زنان دور و بر سالن پلکیدم و یکدفعه اعلام شد فلان جا داره پذیرایی انجام میشه و به منم اصرار کردن برم پذیرایی رو بگیرم! فقط تاکید کردن از شام خبری نیست و بهتره زودتر مرخص شم. داشتم مقاومت می کردم که یکدفعه یکی لنگه کفشش رو به سمت کله من پرت کرد! و این طور شد که من هم با خاطره ای خوب و سرشار از ویتامین و انرژی و با سری برآمده محل همایش رو ترک کردم!

این مطلب رو دو سال پیش نوشتم ولی جایی چاپ نشد تا اینکه این هفته در سوسه چاپ شد 

زودتربرین گم شین بیرون دیگه، حوصله تون رو ندارم!

" تشریف داشتین حالا. در خدمتتون بودیم. جنابعالی مراحمین . به روی چشم . و ... و ... و" بعضی وقتها این چیزها رو که می شنوم حالم یه جور بدی می شه. آخه اگه این جملات و عبارات مودبانه از روی صداقت باشه یه چیزی ولی وقتی یارو با پلک های روی هم رفته ساعت یک و نیم نصف شب میگه "تشریف داشتین حالا" منظورش چیه؟ یعنی اینکه  زودتربرین گم شین بیرون دیگه، حوصله تون رو ندارم! باور ندارین پس خوب توجه کنین:

-          خانوم این برادر زن عزیز شما کی قراره قدماش رو روی جفت چشای ما بذاره؟

-          تا الآن باید می اومد دیگه. نمی دونم چرا دیر کردن.

-          طوری نیست حتماً توی این ترافیک سنگین گیر کردن.

.... زینگ...

-          اِ... مثل اینکه اومدن....تیلیق.... بـَ....ه ، سلام محمود آقا. خوش تشریف آوردین. ما رو قابل دونستین.

-          اختیار داری صادق جان. رسیدیم خدمتتون تا احوالتون رو بپرسیم. خلاصه دوباره مثل همیشه مزاحمتون شدیم.

-          حالا تشریف بیارین تو.دم در بده. بچه خوشگلت هم که پشت سرته. بیا بغل عمو. گوگوی مگوری.

-          دست بوس شماست.

....چند ربع ساعت بعد...

-          بیخود به ساعت نگاه نکن. ایندفعه رو دیگه باید برای شام وایستی.

-          نه. زحمت نمی دیم دیگه.

-          اختیار دارین شما مراحمین.آخه چه زحمتی. یه لقمه نون و ماسته باهم می خوریم دیگه.

[بعد از کلی اصرار]

-          باشه. ولی شما هم یه دفعه باید بیاین خونه ما تادر خدمتتون باشیم.

-          چشم. حتماً توی زحمت میندازیمتون.

... موقع شام...

-          محمود جان چقدر کم میل کردی. یک کم دیگه بریز. تو خانواده ات همه تون خجالتی هستین ها!

-          نه صادق جان. این خواهر عزیزم اینقدر این بشقاب ها رو پر کرده که آدم حسابی سیر میشه.

.... موقع رفتن...

-          اگه اجازه بدین دیگه ما رفع زحمت کنیم.

-          نه، کجا؟ تشریف داشته باشین حالا.

-          نه دیگه دیروقته. شما هم احتیاج به استراحت دارین.

-          نه بابا تازه سر شبه.

-          نه دیگه. به خاطر پذیرایی خوبتون هم دستتون درد نکنه. از ما یاد بگیرین. طرف های ماهم تشریف بیارین.

-          همین که اومدین خیلی لطف کردین. خداحافظ شما.

و حالا اون روی سکه:

-          آهای... این داداش آویزونت کی قراره بیاد اینجا تلپ بشه.

-          نمی دونم این نادون چرا باز دیر کرده. احتمالاً باز تقصیر اون زن اِکبیریشه.

-          از اون برادر آسمون جلت غیر از این بر نمی یاد. حتماً باز جورابش رو توی یخچال گذاشته و پیداش نمی کنه!

.... زینگ...

-          اِ... مثل اینکه شروع شد. دارن روی سر ما خراب میشن...تیلیق... علیک.... باز که اینورا پیداتون شد. دوباره شام نداشتین؟!

-          اینم اصرار بچه ها بود وگرنه صد سال سیاه هم پامو توی این خراب شده نمی ذاشتم. اصلاً کلاس ما کجا و شما کجا؟

-          هوی... کجا کله ی پوکت رو انداختی میری تو. هر وقت گفتم خاک انداز خودت رو جلو بنداز.

-          حالا که رفتم تو. چه قار قاری می کنی.

-          اِ... این بچه ات چرا پرید توی بغل من. چه بویی هم میده.

-          سلام عمو جون.

-          ایول مثل اینکه این یکی ادب داره. علیک سلام عمو جون. خوش اومدی.

-          تف!!!

-          ای بی تربیت. تو هم به اون بابات رفتی!

....چند ربع ساعت بعد...

-          دیر وقته ها. قصد ندارین چترتون رو بردارین، برین. فامیل های دیگه هم هستن ها!

-          نخیر تازه سر شبه. تازه مگه تو مرغی که سر شب بخوابی. این وقت شب حال میده که به من بگی حال بی صاحابت چطوره؟!

-          بتوچه...[...]...[...]!!!

-          می دونم که قصد نداری برای شام مزاحممون بشی ولی به خاطر اینکه ادب رو به جا آورده باشیم... حالا برای شام تشریف داشته باشین! (آخ، حالم بد شد!)

-           چون اصرار میکنی باشه!

... موقع شام...

-          بیا ما رو هم بخور دیگه! ته اش رو بالا آوردی که! توی گاوداری هم اینقدر...

-          [آروغ!]....

.... موقع رفتن...

-          خانوم این پیژامه من رو از خونه آوردی؟ آخه امشب می خوایم اینجا بخوابیم!

-           پاشو جمع کن. اگه هم می خوای اینجا بخوابی طویله بیرونه!

-          پس تو اینجا چیکار می کنی؟!

-          چی؟

-          لئوناردو...

-          پیچ پیچی!

-          باشه. ما که رفتیم خونه مون. فقط خدا کنه با این غذاهای مزخرفی که به خورد ما دادین، صبح تو سینه قبرستون نباشیم!

-          نگران نباش تو حالا حالاها توی موزه ها کار داری! تو میراث فرهنگی ای هستی برای خودت!

-          دیگه حوصله ریختت رو ندارم. ما که رفتیم. فقط یه وقت اونورا پیدات نشه ها. خودم شب عید برای خونه تکونی بهت زنگ می زنم!

-          باشه. ولی جراحی لاستیک رو برای امثال تو گذاشتن ها اکبیری نکبت!

و این شاید واقعیت ماجرا باشه! 

چاپ شده در سوسه - روزنامه قدس

بوش: وقتي خودم را در آينه مي بينم ... مي كنم.

1) آرايش!
2) استفراغ!
3) مي فهمم چقدر زشتم و سريع فرار
4) افتخار
رامين: صحنه سياسي كشور با شخصيتهاي .... كسالت آور مي شود
1) فعلي
2) بي شخصيت!
3)سياسي
4) بازنشسته
مشاور مطبوعاتي رئيس جمهور: مطبوعات به ... نياز دارند.
1) حمايت
2) كمك مالي
3) نويسنده مورد تأييد ما
4) مرخصي استعلاجي
رئيس دولت اصلاحات گفت: آمدن ما ممكن است .... مملكت را .... كند.
1) پيشرفت - سريع تر
2) هزينه - كمتر
3) پيشرفت - كندتر
4) هزينه گ زياد تر
جاسبي: .... نياز به ... ندارد.
1) كاهش شهريه ها - سفارش
2) صدور مدرك دكتراي آزاد - پول دارد كي گفته
3) بركناري من - خشونت!
4)رياستم - تمديد
كروبي: هرگز كنار ...
1) نمي روم
2) نمي روم
3) نمي روم
4) همه موارد!
.... از تلويزيون فرانسه حذف شد
1) طنزهاي نود شبي
2) پخش برنامه هاي تلويزيوني!
3) تصاوير همسر نيكولاي ساركوزي
4) پيام بازرگاني
سخنگوي دولت: نرخ تورم ... ، ... مي يابد
1) شب به شب - كاهش
2) از روز تا شب - افزايش
3) از شب تا روز - افزايش
4) روز به روز- كاهش
سخنگوي دولت در جمع خبرنگاران: دولت وارد بازي .... نمي شود.
1) با تيم ملي
2) پلي استيشن
3) بدون توپ
4) سياسي
ضرغامي: موسيقي .... نبايد پخش شود
1) اصلاً
2) خلاف
3) خلاف دل من
4) خلاف شرع
حجازي: اينكه مي گويند فدراسيون فوتبال ايران بهترين فدراسيون آسياست؛ ....
1) دروغ محض است.
2) كي گفته؟!
3) حتماً هست ديگه!
4) لطيفه اي بامزه است!
گلزار: در .... سابقه دارم.
1) بازيگري
2) خوانندگي
3) همه چي
4) بدنسازي
درصد بالاي ... در بين دانشجويان غير خوابگاهي
1) درس خواني
2) بومي بودن
3) همه چيز
4) اعتياد
وزير بهداشت در گفتگو با برنا خبر داد: پزشك ... خيلي ... است.
1) حاذق - كم
2) سركار - زياد
3) غير متخصص - زياد
4) بيكار - كم
* پاسخ تمام گزينه ها، «دال» است.

توضیح: قبول دارم مطلب آنچنان خوبی نبود. ولی توی اوج گرفتاری به خاطر دوست و استاد عزیزم، مسئول صفحه سوسه این رو نوشتم.

چاپ شده در سوسه

به زودی احمدی نژاد رئیس جمهور ایران می شود!

جلسه ی پرسش و پاسخ الهام سخنگوی دولت برگزار شد. به گزارش خبرنگار ما در این جلسه یکی از حضار از آقای الهام سوالی پرسید مبنی بر اینکه در صورتی که شما رئیس جمهور ایران شوید به احمدی نژاد چه پستی می دهید؟ با وجود اینکه حضار حدس می زدند جناب الهام بگویند به دلیل مشغله های کاری فرصت ندارم رئیس جمهور شوم! ولی پاسخ شنیدند: «در صورتی که رئیس جمهور شوم احمدی نژاد را رئیس جمهور ایران می کنم! البته قبل از تمام این حرف ها می خواهم از رئیس جمهور بپرسم نانت نبود، آبت نبود، رئیس جمهور شدنت چه بود که ما را از دانشگاه و مدرسه جدا کردی»* پس از شنیده شدن این جملات، همهمه ای در سالن ایجاد شد که پس رای مردم چی؟! قانون اساسی کشک؟! که با صدای یک نفر که از انتهای سالن گفت:«تکبیر!» این همهمه ها خاتمه یافت! همچنین در ادامه حضار پرسیدند منظور شما از اینکه ما را از دانشگاه و مدرسه جدا کردی چه بود؟ که جواب شنیدند: «منظور این بود که ما (اعضای هیئت دولت) را از دانشگاه و آقای کردان را از مدرسه جدا کردی!» همچنین در پایان جلسه حاضرین از آقای الهام درخواست کردند که از طرف آنها از رئیس جمهور بپرسد نانت نبود، آبت نبود، رئیس جمهور شدنت چه بود؟!

* مستند از صحبت های غلامحسین الهام

***

به زودی رئیس سازمان تربیت بدنی با اعضای تیم ملی فوتبال دیدار خواهد کرد.

به گزارش یک منبع ناآگاه و نزدیک به سازمان تربیت بدنی پس از اینکه رئیس سازمان تربیت بدنی به خاطر درخشش مهدی رحمتی در بازی تیم ملی مقابل امارات و جلوگیری از شکست مفتضانه تیم ملی جایزه ای 5 میلیونی اعطا کرد، تصمیم بر این شد که به علت دفاع جانانه تیم ملی مقابل امارات و تساوی غرورآفرین و اشک درآر تیم ملی، دیداری ویژه با اعضای تیم داشته باشند. این منبع ناآگاه در پاسخ یک خبرنگار که پرسید: چرا جایزه درخشش تیم ملی فوتسال نفری دو میلیون است و رحمتی 5 میلیون؟! و چرا تیم ملی به خاطر نتیجه و بازی ضعیفش تنبیه نمی شود، گفت:«من آگاهی ندارم!»

***

به زودی میانگین قد هیئت رئیسه مجلس اندازه گیری می شود!

پس از اینکه آقای ابوطالب از نمایندگان مجلس هفتم اعلام کردند که قد هیئت رئیسه مجلس هفتم کوتوله بوده است، یک منبع کاملا آگاه به امور قد و وزن هیئت رئیسه های ادوار مجلس گفت:« در دوره هفتم طبق تحقیقات بنده، آقای حداد مشکل قدی نداشتند، فقط مقداری مشکل وزنی داشتند و میانگین وزن هیئت رئیسه را پایین آورده بودند که تا همین اواخر دوره هفتم کسی نفهمید! وگرنه بقیه اعضای هیئت رئیسه دوره هشتم از جمله آقای باهنر همان اعضای دوره قبلی هستند که میانگین قدی شان فرقی نکرده است مگر آنکه آقای باهنر فکل گذاشته باشند که من بی خبرم! البته این نکته هم قابل ذکره که اندازه گیری های بنده از قد هیئت رئیسه تمامی ادوار با در نظر گرفتن پاشنه های ضخیم کفش اعضا بوده است!»

***

به زودی ارسال فیلم های مستهجن نهادینه می شود!

پس از اینکه در خبرها داشتیم که در استان آذربایجان، شرکت پست ناآگاهانه به ارسال فیلم های مستهجن مبادرت می ورزیده است، یکی از مسئولان که مدعی بود به مسئولان پست خیلی نزدیک است و خیلی دوست داشت ما نامش را فاش کنیم، ولی نمی کنیم! گفت:« از آنجا که بسته های پستی امانت مردم در دست ماست ما نمی توانیم آنها را باز و بررسی کنیم. اگر خدای نکرده داخل بسته پستی فیلم مستهجن باشد ما با باز کردن بسته سه کار ناشایست انجام داده ایم. اول اینکه بسته مردم را باز کرده ایم، دوم اینکه با بررسی محتوای بسته از طریق دستگاه پخش سی دی چیزهای بد دیده ایم!، و سوم اینکه رایت کردن سی دی کار بدی است و دزدی محسوب می شود! » وی همچنین ادامه داد: «به علت اینکه ما تا به حال پنجاه درصد مشکلاتی که در سیستم پستی کشور بود حل کرده ایم(گرفتن بسته از مشتری) و فعلا تمرکزمان برای حل کردن پنجاه درصد باقیمانده مشکل پستی کشور (رساندن بسته به مقصد!) است، برای این مشکل راه حلی نداریم. رسیدن این بسته هم استثنا بوده و قول می دهیم دیگر از این مشکلات بوجود نیاید!»

***

مردم زنجان پیشنهاد بازی در فیلم «اره 6» را رد کردند!

اخیراً یه جایی خوندم «ایرانی ها نان خورترین مردم جهان هستند.» با توجه به این تورم هم بعضی وقت ها نرخ نان به روز مشخص میشه! از ترکیب این دو جمله هم سعی نکنین به زور چیزی در بیارین! همین الآن بگم منظور من این نبوده!

***

خبر جالب دیگه اینکه « از این به بعد می توانید شیر مادر را با طعم های مختلف میل کنید!» با شما نبودم! با اون کوچولو بودم! جدیداً مادران با خوردن یک سری کپسول طعم دهنده میتونن شیرکاکائور، شیرموز، شیرنارگیل و... به خورد نوزادهای خوش اشتها بدن! شنیدم یکی گفته اگه مادران عزیز آب به مقدار زیاد بخورن اون وقت میتونن شیریارانه ای به نوزادها بدن!

***

توی یک ماه اخیر معاون یک نفری گفته بود ما ایرانیها با مردم یک جایی یک احساس خاصی (منظورم فقط دوستیه!) داریم و به خاطر همین حرف «رحیمانه» کلی بلبشو ایجاد شد. ولی با این وجود نماینده های مجلس با حسن نیت و با نادیده گرفتن اشتباه استراتژیک این فرد، بهش لطف کردن و فقط ازش خواستند به خاطر این حرفش از مردم عذرخواهی کنه و بگه منظورم از اون حرف یک چیز دیگه بوده! ولی این فرد با غرور «اسفندیار» مآبانه گفته «عذرخواهی که نمی کنم هیچ، منظورم دقیقاً همون بوده!» اخیراً یه جایی خوندم نماینده ها با جدیت ازش خواستن استعفا بده! با خودم گفتم گفتن عذرخواهی کنه اون حرف رو زده، حالا که گفتن استعفا بده معلوم نیست چیکار کنه!

***

یه جایی خوندم که معاون فرهنگی وزارت ارشاد گفته که سرانه کتابخوانی ما ایرانیها غیر از کتاب های درسی، مجلات و مقاله های علمی، 10 دقیقه در روز است!

البته تا قبل از این، آمار «رسمی» به ما می گفت سرانه همین نوع مطالعه توی ایران 56 ثانیه در سال است! و این آمار «رسمی» 56 ثانیه در روز در اون مقطع حرف و حدیث های زیادی برای وزارت ارشاد و دولت ایجاد کرد تا اینکه آمار«دولتی» یعنی 10 دقیقه در روز منتشر شد! منابع نزدیک به دولت خبر از سرعت روز افزون این سرانه و احتمال رسیدن این سرانه به 25 ساعت در روز تا اواخر اردیبهشت سال آینده می دهند! و اینجا بود که ما متوجه شدیم آمار «رسمی» ممکنه با آمار «دولتی» فرق کنه!

***

یک جای دیگه خوندم یکی از استان ها در حرکتی جدید تصمیم گرفته گوشی موبایل دختران و پسران جوان را در معابر عمومی چک کند!

من بعدا از خوندن این خبر با برداشتی که از این خبر کردم به تصمیم مسئولین این استان احسنت گفتم! من برداشت کردم که مسئولین با دیدن کسادی بازار خرید و فروش موبایل تصمیم گرفتند یه عده رو بفرستند توی شهر تا گوشی های ملت رو چک کنند و با قیمت خوب ازشون بخرند تا بازار رونق داشته باشه! با توجه به درایتی که از مسئولین سراغ دارم مطمئنم تنها منظورشون از این خبر همین بوده!

***

توی خبرها بود که « یخهای قطب تا 5سال دیگر تمام می شود.»

پدربزرگ ما می گفت «پدربزرگش براش تعریف کرده پدربزرگش گفته بچه که بوده توی اینترنت خونده! که لایه اوزون مدتهاست که سوراخ شده، باید مواظب باشیم گل کوچیک که بازی می کنیم توپمون اونور نیفته!» ما هم که دیدیم توی دوره ما هم هی میگن رعایت حال این اوزون بدبخت رو بکنین، ناخوش احواله! باور کردیم که این سوراخی اوزون شوخی ای بیش نیست! اگه شوخی نیست چرا پاره نمیشه بره رد کارش! به همین خاطر اصلا تعجب نمی کنم اگه بیست سال دیگه بگن خطر ذوب شدن یخ های قطب در آینده ای نزدیک بشر رو تهدید می کنه! یا بگن سوخت فسیلی به زودی تموم میشه! یا اینکه بگن یارانه ها برای هدفمندشدن به زودی برداشته میشه! همش شوخیه باور نکنین!

* فیلم منتشر شده از ورزشکاران ایرانی در المپیک رسوایی اخلاقی به بار آورد!...کفاشیان: من را در فیلم مونتاژ کرده اند!

* خبرفوری/// دقایقی پیش سمینهار دو نفره آسیب نشناسی نقش سازمان تربیت بدنی و کمیته بین المللی المپیک در کسب نتایج ضعیف با حضور روسای سازمان تربیت بدنی و کمیته بین المللی المپیک آغاز شد.

* مجلس تمامی ورزشکاران ایرانی را برای ادای پاره ای توضیحات به صحن علنی مجلس فراخواند!

مانتوی رنگی هما حسینی پرچمدار تیم ورزشی ایران در مراسم افتتاحیه از مصادیق تبرج شناخته شد!

* احمدی نژاد: با اجرایی شدن طرح تحول اقتصادی، در المپیک لندن مدال ها را درو خواهیم کرد!

* علی آبادی: حیف که دیکس! کمرم درد می کرد وگرنه خودم به جای احسان حدادی دیکس! را پرتاب می کردم!

* مشایی: ما باید از تجارب ورزشکاران خوب اسرائیلی استفاده می کردیم!

* پالیزدار: همه چیز را افشا می کنم!

* کردان: افراد تحصیل کرده باید وارد شوند!

* سایت الف: مدارک داوران مسابقات ورزشکاران ایرانی باید بررسی شود!

* فاطمه رجبی: به خاطر این نتایج ضعیف، رفسنجانی و قالیباف باید رسماً از مردم عذرخواهی کنند!

* لاریجانی: سیاست استراتژیک ما در قِبَل ملل دُوَل متحدالممالک شرکت کننده در المپیک ، باید بصورت پارادایم دیالکتیک نامتجانس باشد!

* الهام: بیخود به من نگاه نکنید! من بی تقصیرم! استعفا هم نمی دهم!

* شریعتمداری: بحرین هم در المپیک مدال گرفت ولی ما نگرفتیم!

* کروبی: خوابم یا بیدار؟! این چه نتایجیه!

* رضازاده: یا ابوالفضل، عجب گندی زدن!

* کفاشیان: فوتبال ما حضوری امیدوارکننده در المپیک پکن داشت!

* قراخانلو: توقع مدال گرفتن در المپیک لندن از ما نداشته باشید!

* حجه الاسلام علیپور: با توجه به دستورات منشور اخلاقی، اگر ورزشکاران سیبیل می گذاشتند قطعا مدال می گرفتند!

* علی آبادی: همین که ورزشکاران ایرانی غیرت خودشان را نشان دادند برای ما کافی است! و این حاصل زحمات سازمان بوده است!

* صفایی فراهانی: با نتایج بدست آمده ممکن است کلا به حالت تعلیق در بیاییم!

* مایلی کهن: دایی باعث باخت سوریان شد!

* قلعه نوعی: وقتی کاظمی و طالب لو رو از ما گرفتند طبیعی هم بود این نتایج را در المپیک بگیریم!

* جعفر پناهی فیلم «ایران، افتضاح در المپیک» را به زودی کلید می زند!

* .... : صحنه را ندیدم!

* علی آبادی کلنگ اجرایی شدن عملیات پروژه عمرانی و جدید سازمان تربیت بدنی را به زمین زد: ساختن ورزش کشور از اول!

دو سال پیش خبری رو خوندم با این مضمون که آقای قاليباف گفته بود که «با توجه به اتمام ظرفیت بهشت زهرا بايد براي احداث گورستان جديد در تهران چاره‌انديشي كنيم.» اون موقع با خودم گفتم با توجه به اینکه خیلی از ایرانی ها به دلیل خدمتگزاری های ویژه مسئولین با مشکلات زیادی زندگی می کنند و همه امید و آرزوشون اینه که خدا قسمت کنه و بمیرند(!) گفتم مسئولین حتما یه فکر برای این مرده ای بی زبون که با کلی امید و آرزو رفتند اون دنیا می کنند تا اینکه چند روز پیش یه خبری خوندم با این مضمون که آقای قاليباف گفته بود که «با توجه به اتمام ظرفیت بهشت زهرا بايد براي احداث گورستان جديد در تهران چاره‌انديشي كنيم!!!»

***

یه جای دیگه خوندم که جدیداً این بنده خداها یعنی همون گروه خودروسازی سایپا در اقدامی «بنده ی خدا» پسندانه اعلام کرده که میخواد به مناسبت اعیاد شعبانیه انواع اتومبیل هاش رو برای عروسی زوج ها توی این ایام در اختیارشون بذاره!

شنیده های ما حاکی از اینه که جوونا با توجه به اینکه موانع ازدواج یکی دو تا نیست گفتن با این چیزها طاووس نمیشن! تازه این ایده یه مشکل جدید ایجاد کرده و اون اینه که افراد مسن انجمنی با عنوان «حاج یونس مرامان شرق!» تشکیل داده اند و اعلام کردند با این طرح سایپا ما شدیداً تمایل به ازدواج های مجدد پیدا کرده ایم! با هر نوع اتومبیل سایپا میخوایم یه بوقی زده باشیم!

***

خبر دیگه اینکه وزارت ارتباطات برای کاهش قیمت اینترنت به شرکت ها فراخوان داده. یه عده آدم مغرض مفلوک بی ارتباطات میگن که این فراخوان به شایعه استیضاح وزیر ارتباطات ربط داره! یه عده آدم آسیب پذیر هشت گرو نه نون خالی خور کارمند! هم میگن خدا کنه مجلس برای وزیرهای گوشتی...نه ببخشید وزیر گوشت هم یه استیضاح الکی ملَکی جور کنه شاید این دم ماه رمضونی گوشت ارزون بشه! یه عده آدم فهمیده ی ارتباطات دار هم میگن که این کار در راستای خدمتگزاری های دولت نهمه!

یه خبر دیگه هم خوندم که گفته بود که مخابرات به زودی کاملاً خصوصی میشه. خب احتمالا من مغرض مفلوک نفهمم که فکر می کنم تلاش برای کم کردن قیمت اینترنت یه مقدار با این به زودی خصوصی شدن در تضاده! ای آدم مغرض مفلوک...دق دق دق [خودم رو دق کردم!]

***

آقای دکتر، بعد از اعتراض گسترده رسانه ها به مدرک سرپرست سابق و وزیر جدیدِ رای اعتماد آوردونده شده کشور که استاد دانشگاه هم هستند، گفتن که «مگر خدمتگزاری نیازی به این کاغذ پاره ها دارد؟!» اولاً یه سوال دارم و اون اینه که دولت برای همین تیکه کاغذپاره ها داره با زیاد کردن ظرفیت ورودی دانشگاه ها، جوونا رو تشویق به وارد شدن به دانشگاه میکنه؟! بعدش هم اینکه یکی زیر این خبر کامنت گذاشته بود و گفته بود:« آقای دکتر حرف راست گفتن. من تحصیلاتم پنجم دبستانه، مهم خدمت گذاریه دیگه. آره؟! می شه من رو هم وزیر کنید؟ یا دستور بدین توی دانشگاه تهران عضو هئیت علمی بشم؟!»

آقای وزیر جدید هم پس از شدیدتر شدن اعتراض ها با قاطعیت اعلام کرد: « من امروز مدرک دانشگاهی ام را منتشر می کنم!» خیلی جالبه که بعد از به اوج رسیدن اعتراض ها آقای وزیر هم یادش اومده که مدرک دکترا داره و برای رو کم کنی باید رو کندش! البته من که تعجب نکردم. آخه جدیدا دوره های چند روزه دکترای پیشرفته اومده تو بازار! من خودم پشت شیشه تایپ و تکثیری محلمون خوندم!

***

دادستان متهمان دانشگاه زنجان هم بعد از مدت ها برگ برنده اش رو رو کرده و گفته که «متهمان دانشگاه، صیغه کرده بودند!» خب معلومه که وقتی اون آقای معاون دانشگاه استاد قرآن و حدیث بوده، طبیعیه که فوت و فن کار رو هم بلد بوده دیگه!

توی خبرها بود که امسال هم مثل دوره های قبلی، المپیک به طور مستقیم پخش میشه. چند وقت قبل حتی معاون امورهماهنگی ورزش صدا و سیما گفته بود شاید مسابقات بانوان رو هم با شرایطی ویژه پخش کنیم! که ما از ایشون درخواست می کنیم همون مسابقات آقایون رو بدون سانسورهای الکی پخش کنن، راضی به زحمت پخش مسابقات بانوان نیستیم! از ماهواره نگاه می کنیم! خواهشاً مخاطب رو هم پپه فرض نکنید! به این مجری هاتون بگین هی نگن «ارتباط ما قطع شده، به محض برقراری ارتباط...» بعد خودتون پشت صحنه دارین نگاه میکنین! دوره های قبلی که مدام در و دیوار و آسمون و کلاغ رو به اسم پخش مستقیم المپیک پخش می کردین و ما مجبور می شدیم به زور تخمه بشکنیم و لذت ببریم!

مسئول فنی صدا و سیما گفته که این قطع و وصل شدن های برق توی کشور ممکنه روی اختلالات شبكه فیبر نوری و ارسال درست تصاویر تاثیر منفی داشته باشه. ما قبلاً فکر می کردیم فقط قطع و وصل «آب» توی صدا و سیما تاثیر داره نگو جدیداً «برق» هم حسابی موثره!

***

یه خبر دیگه اینکه یه تلفني به بازار جهانی اومده كه به احساسات افراد پي مي‌بره! اين تلفن به‌ محض دريافت تغيير وضعيت احساسي كاربر كه شامل بالا رفتن تن صدا يا دماي بدنه، به هر دو شكل صوتي و بصري بهش هشدار ميده! البته از اونجاییکه این تلفن نسبت به خامونایی که بعد از ده ساعت صحبت تلفنی نه تن صداشون تغییر می کنه نه دمای بدنشون، هیچ عکس العملی نشون نمی ده!، بهتره یه قیچی هوشمند به این تلفن ها وصل باشه تا در موقع لزوم سیم تلفن رو قطع کنه! و این بهترین هشداره!

***

یه خبر جدید دیگه که عمراً تا حالا شنیده باشین اینه که خوردن ماهی به مقدار زیادی برای سلامت بینایی مفیده! البته توی ادامه خبر توضیح نداده بوده که خوردن ماهی به چه مقدار برای سلامت جیب آدم مضره!

***

یه جا هم خوندم که « در برخی از کشورهای عربی اگر مردی پیامکی برای همسر خود بفرستد که در آن سه بار آمده باشد، من تو را ترک می کنم! ، این به معنای طلاق دادن زن از سوی شوهر اعتبار دارد!»

باز خوبه همچین چیزی توی ایران اعتبار نداره! علت اولش اینه که زیادی توی پیامک فرستادن شوخ طبعیم! قضیه پیامک کمک به بهزیستی و قبض های میلیونی موبایل که یادتونه! دلیل بعدیش هم اینه که آقایون جدیداً برای خانوم هاشون خط موبایل هدیه می گیرند و این مشکوکه! شاید به امید اینن که روزی این نوع طلاق هم توی ایران اعتبار پیدا کنه!

***

و اما یه خبر جالب دیگه اینکه به خاطر شاهکار یک بانک،  زيان 2 ميليارد دلاري به دولت وارد شده! یک دیالوگ از اتاق بررسی علت این زیان و ارائه راه حل:

- ای بابا، بازم که به ما زیان وارد کردین.

- گیر نده دیگه! حالا کاریه که شده! قضاقدر بوده!

- راست میگی ها! نباید به خاطر این مسائل جزئی جلوی حرکت چرخ اقتصاد کشور رو بگیریم! ولی جواب مردم رو چی بدیم؟

- مگه نفت الآن چنده؟!

***

و آخرین خبر اینکه تهراني‏ها متخلف ترين رانندگان کشور شناخته شدند.

بابا این بنده خداها توی ترافیک تهران چه جوری میتونن مثلاً مرسوم ترین تخلف رانندگی یعنی سرعت غیرمجاز برن و تخلف کنن؟!

و سری 17 فتوکاتورها در سایت جهان ...کلیک کنید...

                                    

در خبرها بود که سگ ها هم توی آمریکا درجه نظامی دریافت می کنند! به نظرم خبر عجیبی نیست! بالاخره هر جنبنده ای از جمله یک نفر سگ یا یک نفر شتر و حتی یک قلاده میمون! توی این آمریکایی که ما دیدیم میتونه از یه درجاتی برخوردار بشه. جا برای پیشرفت هم زیاده، حتی ممکنه درجات اینقدر زیاد بشه تا اینکه بر اساس شایستگی هاش به رئیس جمهوری آمریکا هم منصوب بشه!

توی ادامه خبر اومده که یه سگ بین تفنگداران دریایی آمریکا وجود داره که هم درجه نظامی بالایی داره و هم مدالهای افتخارش بیشتر از بسیاری از تفنگدارنه! و بعدترش گفته که البته این سگ سابقه توبیخ شدن به علت خوابیدن در حین ماموریت رو داره!

به نظرم سان دیدن این سگ موقع صبحگاه از تفنگداران دیدن داره!

***

در خبر ها آمده بود با چاقها دوست نشوید! چون وقتی مدت زیادی که در کنارشون باشین اضافه وزن براتون عادی میشه و تحت تاثیر اونا کم کم چاق میشین!

مگه اختلاف پتانسیل الکتریکیه که با در کنار هم بودن تحت تاثیر قرار بگیره پدرجان؟! با عقل جور در نمیاد که. چاق و لاغر یادتونه؟! هیچ وقت ندیدم لاغره تحت تاثیر چاقی اون چاقه قرار بگیره. فقط یادم میاد تحت تاثیر آی کیوی بالای چاقه قرار گرفت و نزدیک بود سر به بیابون بزنه!

***

یه خبر دیگه این بود که يه شركت تجاري به تازگي يه پوشش پلاستيكي براي گوشي تلفن همراه‌ طراحي كرده كه با استفاده از اون به راحتي ميشه اين گوشي رو به زير آب برد و تا حداکثر مدت 450 ساعت زیر آب باهاش مکالمه کرد!

البته به نظرم منظورشون این نبوده که این 450 ساعت یکدفعه اتفاق میفته! منظورشون این بوده که این زمان به دو قسمت تقسیم میشه: اولش یکی دو دقیقه زیرآب یارو صحبت میکنه بعد سریع دایورت میکنه اون دنیا، 449 ساعت و چند دقیقه بقیه اش رو صحبت میکنه!

***

توی خبرها همچنین بود که سازمان سنجش در مورد موسساتی که برای انتخاب رشته کنکور پول میگیرن و مشاوره میدن هشدار داده که اینا دنبال پر کردن کیسه هاشونن. البته بلافاصله اش اعلام شد که امسال سازمان سنجش CD و کتاب مشاوره انتخاب رشته رو منتشر کرده و به قیمت 2800 تومن فرستاده تو بازار محض رضای خدا!

***

یه خبر دیگه اینکه برای نخستين بار در كشور بافت مثانه انسان رو بصورت مصنوعی دارن درست میکنن! یه جای دیگه هم خوندم که مردم از کمبود سرویس های بعداشتی عمومی  ناراضی اند! از این دو تا خبر نتیجه می گیرم که بررسی شده دیدن اگه بافت مثانه درست کنن و مثانه های ملت رو با وصله پینه گشاد کنن، ارزون تر از ساخت سرویس های بهداشتی درمیاد!

***

و دو خبر جالب دیگه:

- پس از بازگشت غررور آفرین و قهرمانانه تیم فوتبال ساحلی کشورمان - که در مسابقات جهانی با سه شکست در سه بازی به خانه برگشت،- مسئول این تیم علت این نتیجه ی درخشان رو حاصل زحمات رئیس فدارسیون فوتبال، کمیته فوتبال ساحلی، مقدار اندکی دعای خیر(شاید هم آق!) پدر مادر!، و از همه مهم تر ماسه های غیراستاندارد کشور ما که با ماسه های مسابقات جهانی فرق می کرد، دانست!

- حداكثر شهريه مدارس غيرانتفاعي شهر تهران در پيش‌دانشگاهي پسرانه منطقه 3 تهران، 17 ميليون و 430 هزار تومان و حداقل شهريه در پيش‌دانشگاهي پسرانه منطقه 5 تهران، 200 هزار تومان است! به نظرتون کدوم خانواده ها فرزندانشون رو توی این مدارس ثبت نام میکنن؟! 1) مسئولین 2) مشمولین 3) مشغولین 4) محکومین (مثل شهرام جزایری و پالیزدار اینا!)

با نصب دوربین در تونل ها: شهروندان در جریان فعالیت های شهرداری تهران در زیرزمین قرار می گیرند.- خبرگزاری ها

- بابایی این سریال «داستان یک شهر» کی تموم میشه؟! مردیم از بس در و دیوار تونل ها و آسفالت ریزی و... رو دیدیم. یه پا مهندس عمران شدیم برا خودمون!

- پسرم فکر کنم تا نزدیکی ها انتخابات سال بعد این سریالش طول بکشه!

احمدي‌نژاد و خاتمي در مستند حسين رضازاده – خبرگزاری ها

میگن قراره یک مستند در مورد حسین رضازاده که در آستانه کسب سومین مدال خوش رنگ المپیکیش (شاید طلا!) قرار داره ساخته بشه و توی اون مستند احمدی نژاد و خاتمی هم حضور داشته باشن. ولی خودمونیم، کسی اینجا نیست بعید میدونم خود حاج حسین هم با توجه به دل بزرگی که داره توی قاب کوچک دوربین قرار بگیره! حالا خاتمی و احمدی نژاد چه جوری جا میشن خود کارگردان میدونه! (حالا  آقای احمدی نژاد رو شاید بشه یه جوری جا داد!)

پيرزن 70 ساله دوقلو زاييد! – خبرگزاری ها

به حق چیزهای نشنیده! توی این دوره زمونه به دلیل مشکلات فیزیولوژیکی و هیپودرمی و کوتیکول حاد و سی پلاس خفیف و خیلی چیزهای پزشکی دیگه مثل همین چیزایی که گفتم و نمی دونم چیه!  نیم قلو هم به زور میزان! چه برسه به دو قلو! بعد این پیزن توی هفتاد سالگی... ( البته توی خبر بود که ایشون به دليل نداشتن شناسنامه، سن واقعي‌اش مشخص نيست! یعنی برو بالای صد، صد وبیست سال!)

سازمان ملل متحد با راه اندازی یک سایت اینترنتی سال 2008 را «سال سیب زمینی!» اعلام کرد! – خبرگزاری ها

خب چی بگه آدم از این سازمان ملل متحد بی غیرت! سازمان سیب زمینی بی رگ! آدم توی هزاره جدید به چه امیدی زنگی کنه! امسال سال سیب زمینی سال بعد چاغاله بادام! سال بعدش سال... تازه از این سازمان ملل متحد از سیب زمینی به عنوان جواهر جهانی یاد کرده! بابا اینا کی ان دیگه! بیاین ایران ببینین جواهر چیه. ( مخصوصاً نواحی شرقی کشور!) تازه ما قبلاً فکر می کردیم فقط یه نوع جواهرجهانی داریم اونم «جواهری در قصره!» که خود یانگومه!

درخواست جاسبی برای مبارزه فراگیر با اراذل و اوباش سیاسی! – خبرگزاری ها

 به دلیل برخی مسائل ترجیح میدیم سکوت کنیم و فقط بگیم که ... ولش کن! همون سکوت کنیم بهتره چون ممکنه بگن جزو اراذل و اوباش سیاسی ایم!

فتح ا... زاده: قطبی یاردوازدهم استقلال است! – خبرگزاری ها

مثل همون وقت هایی که صدا و سیما یاردوازدهم تیم ملی بود و تیم ملی صعود نکرد دیگه! آره؟!

اکستازی اسلامی توسط یکی از مبتکرین و مخترعین بسیجی کشف شد! – خبرگزاری ها

توی خبر بود که این دارو بر روی 80 نفر در طی سه سال امتحان شده. که احتمالاً مراسم پرده برداری از این دارو، یادواره آن 80 مرحوم برگزار خواهد شد!

حالا خارج از شوخی ادامه خبر این بود: «اکستازی اسلامی» جهت جلوگیری از انسداد رگهای قلبی می باشد که از عصاره 6 گیاه از جمله گیاه آمگا ،عصاره بید مشک و عصاره گیاه نعناع بدست آمده و به صورت نوشیدنی می باشد.

شخصی در ازای روزی یک صلوات برای مدت دو سال به زوجی جوان اجاره داد!- خبرگزاری ها

و برای صد سال بعدش هم با روزی یک نماز جعفر طیار قابل تمدید است!

ولی توی این دوره زمونه عجب آدم هایی پیدا «نمیشن» ها!

چاپ شده در صفحه سوسه

هیئت گرامی دولت گرامی برنامه ریزی دقیق و مهر ورزانه ای  را برای اوقات فراغت تابستانی به سازمان های مربوطه ابلاغ می کند:

30_1 تیر ماه:

• برنامه ریزی برای رسیدن به فراخنای پست مدرن و رسیدن به افق های گرم در تاریکی های بی مورد امروز و بهره گیری از صدا و سیما برای ترویج فرهنگ خوب در شما جوانان آینده سوز برای مواجهه با دیالکتیک و تاکتیک تهاجمی دشمن در بازی های پیچیده منطقه در مقابل  تیم علی دایی و تعیین خط مشی های فراکسیون سوسیالیسمی، امپریالیسمی و روماتیسمی جهت بهبود فضای امنیتی جام ملت های اروپا و تعدیل قیمت واشر سر سیلندر جهت پربار تر شدن قله های رفیع فرهنگی این مرز و بوم !

 31 تیرماه:

• به علت طاقت فرسا بودن اوقات فراغت تعریف شده در بخش قبلی امروز به عنوان استراحت مطلق در نظر گرفته می شود!

30-1 مرداد ماه:

• گذراندن قله رفیع عرش گونه توسط جوانان پر افتخار و نجیب و ناز مملکت ، پس از گذر از پستی _ بلندی های تعبیه شده!و آمادگی برای جنبش علمی و هم چنین غیر علمی(حرکات موزوون!) در این مسیر و کنکاش در ژرفای درونی فراسو محور به گونه ای که موجب مفسده ای در بحث برنج و گوجه فرنگی نشود!

31مرداد ماه:

• قبول داریم اوقات فراغت مرداد ماه نیز با اعمال شاقه بود! تنفس!

31-1 شهریور ماه:

• حضور در صحنه های مجاز دائمی کشور برای تقویت بنیه جسمی و بکارگیری آن در جهت ازدیاد جمعیت تولید کننده علم و عملی 120 میلیونی ! و شنا در جهت های مخالف امپریالیسمی برای مبارزه با فعالیت های ظلم ستیزانه و نژاد پرستانه پس از جنگ جهانی دوم نازی با b.f اش!

شایان ذکر است سازمان های ذیر ربط!! می توانند با همان دید باز همیشگی این برنامه را به فراخور روز شرح و بسط دهند.

 برنامه ریزی سازمان های ذیر ربط برای اوقات فراغت:

• از آن جا که شما فرزندانِ تولید علم و گلچین توده عظیم دانشجویی این مرز عزیز در به نتیجه رساندن درسهای خوانده شده در طول ترم هستید، لازم است از روزهای پایانی امتحانات بهره کامل را ببرید و مطمئن باشید که علی رغم ایجاد مشکلات عمیق و گسترده در نواحی انتهایی بدن به علت سختی امتحانات، همین روزها خاطره می شود ! ( لازم به ذکر است که استفاده از سالن های بدنسازی در تقویت بنیه بدن در این مدت ضروری است.)

31-15 تیر ماه:

چقدر شما جوانان خوب ِ این مرز پر گهر پر رو هستید ! همین که در این ایام امتحان ندارید و می توانید هیچ کاری نکنید ، خودش اِند اوقات فراغت است! باز توقع دارید که ما برنامه ریزی کنیم؟! ولی از آنجا که ما چشم انتظاری شما جوانان این خاک پر مغاک (جاده ها و خیابوناش بیشتر مغاک داره!) را برای دیدن برنامه ریزی ما در اوقات فراغت، نمی توانیم تحمل کنیم، برنامه زیر را اعلام می کنیم:

• استفاده از بنیه تقویت شده  برای دویدن به دنبال اساتید برای پاس کردن 80 درصد درس های ترم.(20 درصد دروس شامل تربیت بدنی بوده است!) همچنین لازم است پس از ایام امتحانات، همیشه و در همه حال با حضور قلب از برنامه های تابستانی صدا و سیما بهره معنوی لازم را ببرید!(البته آمادگی این را داشته باشید که با قطعی های  مکرر برق از دیدن جشنواره فیلم های سینمایی شبکه 2 محروم شوید!)
• شرکت در انواع و اقسام مسابقه پیامک!
• شایان ذکر است در این ایام می توانید با مختان ور بروید و کل چرندیاتی را که در ایام امتحانات حفظ کرده اید هر چه سریع تر از کله مبارکتان بیرون بریزید! چون نه به درد دنیایتان می خورد و نه به درد آخرت !

15-1 مرداد ماه

و اما طرح ویژه اوقات فراغت سازمان های رو ربط:

•  شرکت حداکثری مردم همیشه در صحنه در دور صدم طرح امنیت اجتماعی!
• گشت روزانه در بلوار سجاد مشهد برای تقویت ماهیچه های چشم ویژه مشهدی های عزیز!! ( سایر شعبات در سایر شهرستان ها دایر می باشد!!)
• چرخاندن زنجیر!
• پوشیدن لباس های چسبان دارای نوشته I am a dog ! تا بالای ناف و پوشیدن شلوار لی تا زیر ناف! (یک نوار از کمر مشتمل بر ناف بایستی دیده شود !)

31-15 مرداد ماه:

• شرکت در کلاس های فوق برنامه تقویتی قوه!
• بازی در زمین های خاکی و یا خوردن خاک صحنه به امید علی اکبر استاد اسدی و یا محمد رضا گلزار شدن در آینده! (ضمنا" با توجه به برگزاری مسابقات المپیک 2008 مسئولین ذیر ربط و رو ربط جهت گذراندن اوقات فراغت به همراه خانواده محترمشان در چین به سر می برند، خودتان یک جوری خودتان را سرگرم کنید! نمی شود که هر چی کار سخت است ما انجام دهیم!)

15-1 شهریور ماه:

• شرکت در امتحانات شهریور و آمادگی برای پر کردن فرم تک ماده ! (ویژه دانش آموزان عزیز )
• بسته به زمان انتخاب واحد دانشگاه ها، گشتن به دنبال جای خالی در لیست انتخاب واحد برای اضافه کردن حداقل یک درس جدید نسبت به ترم قبل!
• استقبال از رییس جمهور در دور سوم سفرهای استانی!
• از آنجا که در مناطق پر جاذبه و پر گردشگر خیز کشور از جمله سولوقون ،دربند، لاله زار ، پارک ملت ، اوشون فشم ،ورزشگاه آزادی ، سر کوچه و....!! کلیه امکانات رفاهی و بهداشتی (همراه با آفتابه اشانتیون) را فراهم کرده ایم ، لازم است از این مکان ها استفاده لازم را برده و برای اموات ما فاتحه نثار کنید ولیکن خرما خیرات نکنید ! بیایید خرمایش را به خودمان تحویل بدهید!

31-15 شهریور ماه:

• اجرای طرح سامان دهی غرق شدگان دریای خزر!!
• پخش مکرر برنامه گشت نامحسوس و ابراز خرسندی نسبت به کمتر شدن تصادفات رانندگی در تابستان 87!
• گرفتن زانوی غم به بغل و عزاداری به مدت 16 شب همراه با نوحه خوانی خودتان به مناسبت شروع ترم جدید! و آمادگی برای گرفتن آمار دختران دم بخت ورودی جدید(ویژه پسران بد بخت!)
• آمادگی برای جوابگویی به پرسش مهر n !
• و بالاخره سوپرایز ویژه فرهنگی _ مذهبی سازمان های ذیر ربط و رو ربط و بی ربط: آوردن ماه رمضان به اواخر تابستان !

روزی که هواپیمای ایرانسل را برنده شدم!

دیشب حسابی خوابیدم. خواب خیلی خوبی بود. تا دیروقت توی جشن پایانی جشنواره ایرانسل بودم. بعد از اینکه هواپیما رو تحویل گرفتم زدم تو خط عشق و حال توی خیابونها. تصمیم گرفتم زیادی بلندپروازی نکنم. پس کمربند ایمنی رو بستم، بعدش هم یه تیک آف اساس و دِبرو! پشت چراغ قرمز که وایستاده بودم هی گاز میدادم. اوووم...اووم خیلی حال میداد! بعد از یکی دو بار قانونی عمل کردن زدم تو خط خلاف! با خودم گفتم حتماً ایرانسل این خلافی ها رو هم اشانتیون رو هواپیمای به این گرونی حساب میکنه دیگه! توی میلانهای کوچیک گاز میدادم و به ته میلان که می رسیدم دستی می کشیدم! بعدش از توی آینه بغل که پشت سرم رو نگاه می کردم می دیدم یکی دو نفر از ته میلان با چشای پف کرده از خونه بیرون اومدن و با دستشون یه چیزی به من میخواستن بفهمونن! حدس زدم دارن دستی کشیدن ماهرانه من رو تشویق می کنن که منم براشون بوق زدم و شستم رو بهشون نشون دادم! آخر شب زدم تو خیابونهای بالاشهر و پیاده روها رو با دقت زیر نظر گرفتم و... بعد بعد بعدش اومدم خونه و گرفتم حسابی خوابیدم.

سر صبح که از خونه بیرون رفتم تا هواپیمام رو برم به بر و بچ نشون بدم دیدم این دزدهای نامرد قفل کتابی در کابین خلبان رو شکستن و ضبطش رو بلند کردن! ولی عیب نداشت میدم بچه ها یه بوق باهاش بزنن به جاش یه ضبط برام بخرن! آخه ساب ووفرهایی که رو بالهاش نصب کرده بودم، بدون ضبط چه به درد می خورد؟! از شانس ما استارت هم نمی خورد. به آمپر بنزینش نگاه کردم دیدم دیشب با اون عشق و حال اساسی که کردم تا ته باکش رو هم نون کشیدم! متاسفانه کارت سوختی هم نداشتم که باهاش بنزین بزنم. پس باید می رفتم کارت سوخت رو از شرکت ایرانسل می گرفتم. پیش مسئول شرکت ایرانسل که رسیدم، شروع کرد به بد و بیراه گفتن که:

آدم خانوادگی از سرویس های همراه اول استفاده کنه ولی یه مشترک ایرانسلی مثل تو نداشته باشه! آخه تو خجالت نمی کشی؟! خوبه باز هواپیمای ما رو برنده نشدی! یک ژیان با آرم حک شده ایرانسل برنده شدی اونم بدون کارت سوخت! آخه بی جنبه همچین ماشینی رو بدون کارت سوخت توی بازار پول دستی هم روش میذارن بهت میدن! آبروی ما رو بردی با دستی کشیدن، رد کردن چراغ قرمز، بستن کمربند ایمنی(آخه سرعت ژیان با دنده چهارش حداکثر مثل دنده یک دوچرخه کوهستان عمل می کنه! توی اینجور ماشین ها بستن کمربند ایمنی خطرش بیشتره و جریمه داره!)، و .... ای بی ظرفیت! تو میدونی از دیشب تا حالا فروش زانتیا چقدر اومده پایین؟! تو آبروی شرکت سیتروئن سازنده سری ماشین های ژیان و زانتیا رو هم بردی!

و من با گریه و و باز با توهم داشتن یک هواپیمای تک نفره، ترمز دستی هواپیما رو خوابوندم و شروع به حرکت می کردم اگه با حرکت من موتور این ژیان لعنتی از ماشین جدا نمی شد!

به من مربوط نمي شود!

چند وقت پيش وزير بازرگاني يك كشوري گفت كه گراني های اخیر به من مربوط نمي شود! ما هم با توجه به اين اظهار نظر فيلسوفانه با خودمان گفتيم، اگر قرار باشد هر مسؤولي از اين كشور به طوري كه در زير مي بينيد، از بار مسؤوليت شانه خالي كند، كشور به كجا خواهد رفت؟! خدا كند مسؤولان ايران ما اين گونه نباشند!
وزير مسكن و خانه خالي: هم نرخ بودن خانه در تهران و پاريس به من مربوط نمي شود!
وزير بهداشت و بيماريها: وضعيت بهداشتي روستاها به من مربوط نمي شود!
وزير آموزشِ پروارش: مفيد نبودن ساعات درسي مدارس به من مربوط نمي شود!
وزيركِشدارورزي: نرسيدن به خودكفايي در محصولات كشاورزي به من مربوط نمي شود!
وزير رفاه فردي: حقوق كم بازنشستگان به من مربوط نمي شود!
وزير نفت و كمبود انرژي: جدا كردن نفت از سفره مردم به من مربوط نمي شود!
وزير نيرو و قوي ترين مردان: قطعي برق به من مربوط نمي شود!
وزير راه و ترانبري: خريد توپولوف هاي تاريخ گذشته و سقوط هواپيماها به من مربوط نمي شود!
وزير كار و اشتغال سركاري: بيكاري جوانان به من مربوط نمي شود!
وزير ارشاد و متبوآت: ندادن حتي يك مجوز روزنامه در ايام اخير به من مربوط نمي شود!
رئيس سازمان محيط دوزيست: قطع كردن درختان جنگل گلستان به من مربوط نمي شود!
رئيس سازمان برفك: ساخت برنامه هاي آبكي به من مربوط نمي شود!
رئيس سازمان جوانان خوب: برنامه ريزي براي اوقات فراغت جوانان به من مربوط نمي شود!
رئيس سازمان ورزش همراه تهذيب: تركيب تيم ملي و فدراسيون به من مربوط نمي شود!
نخست وزير ( یا رئیس جمهور!): هيچ كار كشور به من مربوط نمي شود!

راستی یک مطلب مهم!...کلیک کنید....

روز- داخلی- داخل ماشین کنترل نامحسوس

پلیس بغل دستی به پلیس راننده: همین زانتیاهه خوبه، زیادی داره ویراژ میره. کلی هم داره خلاف می کنه.

پلیس راننده به پلیس بغل دستی: آره. احتمالا چیزی باید مصرف کرده باشه.

- آره احتمالاً. جامعه باید از لوث وجود این اراذل و اوباش پاک بشه... حواست رو جمع کن. ولش نکن. همین جور پشت سرش برو. بذار خوب خلاف کنه تا با توپ پر نگهش داریم.

- خجالت هم نمیکشه مرفه بی درد. خدا خرو شناخت بهش زانتیا داد!

- یک ضرب المثل رو هم درست نمی تونی بگی!

- حالا تو هم هی حواسم رو پرت کن تا گمش کنم!

- خودمونیم ها لایی کشیدن توی بزرگراه هم حالی میده ها! داریم به بهانه گم نکردن زانتیا جلویی تا می تونیم خلاف می کنیم! گفته باشم دفعه دیگه نوبت منه پشت فرمون بشینم ها!

- باشه حالا! زانتیا ندیده! [چند لحظه مکث] خب دیگه کافیه. بذار نگهش دارم.[میکروفن داخل ماشین را بر می دارد] زانتیا سفید، زانتیا سفید بزن کنار.

- چرا پرشیای جلوی زانتیاهه هم زد کنار؟

- پرشیا با تو نبودم. تو برو.

[پرشیا یک دفعه گازش را تا ته می گیرد و می رود]

[زانتیای کنترل نامحسوس و زانتیای تحت تعقیب، کنار شانه خاکی پارک می کنند و پلیس های زانتیای کنترل نامحسوس پیاده شده و به سمت زانتیای جلویی می روند]

روز- خارجي- كنارجاده

راننده زانتیا خطاب به پلیس ها [با عصبانیت]: کله پوک ها چرا گفتین پرشیا بره؟! من نگهش داشتم!

پلیس ها با ترس و لرز! : س س س لام جناب سرهنگ! مگه امروز شیفت کنترل نامحسوس شما هم هست؟!

سرهنگ[با عصبانیت]: مطمئن باشین برای هر دوتون گزارش می کنم. برای اولین بار سرعتم داشت به 250 می رسید که شما نذاشتین!

سيزده نحسه. سيزده بدر رو هم يه عده دزد از خدا بي خبر علم كردند و نحسي سيزده رو هم بهانه كردند تا مردم براي رفتن به طبيعت از خونه شون خارج بشن تا اونا بتونن به راحتي به عيد ديدني خونه خالي اونا برن و خودشون از خودشون پذيرايي كنند!"
اينها همه حرفهاي بابامه كه در مورد سيزده بدر مي زد. ولي به نظر من نحسي و اين جور چيزا همه اش خرافاته و سيزده بدر رفتن هم فقط براي آشتي با طبيعت است نه رفع نحسي! براي همين براي اين كه به بابام ثابت كنم كه نظرش اشتباهه با كلي اصرار و خواهش راضي اش كردم كه امسال همراه فاميل بريم سيزده بدر. شب سيزده دايي ام يه جورايي غيرمستقيم به بابام براي اين كه اعتماد به نفسش رو ثابت كنه گفت كه نه، ما خودمون چند ساعت ديرتر مي آييم. روز سيزده ما چند ساعت ديرتر از بقيه راه افتاديم و به همين علت توي يك ترافيك ديوونه كننده گير افتاديم. داشتيم توي ترافيك توي ماشينمون به جاي صداي ضبط به غرولندهاي بابام گوش مي كرديم كه ... اِ... چرا دنده ماشين از جاش در اومد؟! اِ... چرا توي اتاق ماشين پر از دود شده؟! سرتون رو به درد نيارم، بابام با كلي غر و پر و با گوشزد كردن نحسي سيزده به ما در به در دنبال تعميركار بود ولي گير نمي آورد. در همين گير و دار بوديم كه ديديم ماشينها دارند برعكس مسير صبح حركت مي كنند. ساعت رو نگاه كرديم ديديم پنج بعد از ظهره و خانواده ها دارند از سيزده بدر برمي گردند، ولي ما هنوز...

خلاصه، از آخر با يك تكه طناب دنده رو از توي موتور يه جورايي مهندسي گونه (بابام مي گفت روشش مهندسي سازه!) وصل كرديم و با كلي اعصاب خوردي سرانجام ساعت شش رسيديم خونه و ناهار خورديم! بابام هم مدام با عصبانيت مي گفت: "سيزده اس ديگه!"
سيزده بدر پارسال شانسي اون جوري شد. امسال ديگه مطمئنم كه هيچ مشكلي پيش نمي آد. بابام اين دفعه با حرفهاي من راضي نشد و ما مجبور شديم خودمون براي سيزده بدر بريم. هواي خوبي كه از شب سيزده فروردين حاكم شده بود، حكايت از يك سيزده بدر خوب و به ياد ماندني داشت. قرار هم بود كه ما بدون بابام بريم خونه پدربزرگم اينا و از اونجا به اتفاق اونا بريم بيرون شهر. آفتاب دلچسب سر صبح هم انگيزه ما رو براي رفتن چند چندان(!) كرده بود. وقتي رسيديم خونه پدربزرگ، آماده رفتن بوديم كه ديديم يهو هوا ابري شد و باران شروع به باريدن كرد. اولش با خودمون گفتيم كه اين بارون كم شدت چند دقيقه ديگه قطع ميشه، پس بهتره صبر كنيم ولي... چند دقيقه تبديل به چند ساعت شد و ... باور كنين كه در تمام عمرم باروني به اين شدت و به اين مدت نديده بودم! البته به نظر من اين بارون نحسي سيزده نبود بلكه تقصير هوا بود. هواي امروز گرگ و ميش نبود، بلكه خر بود. هواي خر هم كه سيزده بدر حاليش نيست!
خلاصه، آشي را كه مادربزرگ برايمان پخته بود، خورديم (البته اين آشي بود كه باران برايمان پخته بود!) و دست از پا درازتر به خونه برگشتيم. به محض رسيدن به خونه بابام كه از قيافه آبكشيده ما همه چي رو فهميده بود، گفت: "سيزده اس ديگه!"
امسال ديگه من به هيچ چيز كار ندارم. بايد به بابام ثابت كنم كه سيزده نحس نيست. خودم برداشتم زنگ زدم به دايي و خاله و ... همه شون رو اجير كردم تا بريم سيزده بدر. شب مامانم غذا درست كرد و همه چي رو آماده كرد براي رفتن. شب آماده خواب بوديم كه يهو تلفن زنگ زد. گوشي رو برداشتم. دايي كوچيكم بود. احتمالاً زنگ زده بود كه ساعت رفتن رو هماهنگ كنه. بعد از احوالپرسي و كري خوندن براي گل كوچيك فردا توي بيرون شهر از سوي من، دايي ام گفت كه مثل اين كه حال يكي از فاميلهاي دورمون بد شده. گفتم خدا رو شكر كه حالا فقط حالش بد شده و يهو نمرده كه سيزده بدر ما بهم بخوره. كه دايي ام در جواب من گفت: "اتفاقاً يه جورايي حالش بد شده كه مرده!" بابام كه داشت مكالمه ما رو مي شنيد، گفت: "سيزده اس ديگه!" و ما شب فقط خواب سيزده بدر را ديديم كه دارند يك نفر را تشييع جنازه مي كنند!
البته حالا كه فكر مي كنم مي بينم ممكنه يه مقدار هم سيزده نحس باشه! آدم نبايد اينقدر خود رأي باشه كه! خود رأيي غير از اين كه گناه داره، باعث ميشه كه آدم مدام سوسك بشه! حالا مي فهمم كه اصلاً ما سيزده بدر نريم، سنگين تريم!

                                        با عیدی هایتان چکار خواهید کرد؟

ما عیدی گرفتن را خیلی دوست داریم. بابای ما هم عیدی گرفتن را خیلی دوست دارد! ما يك بار عيدي مي گيريم ولي بابای ما كه کارمند است دو بار. يك بار عیدی خودش را می گیرد و يك بار هم عیدی های ما را! خانوم معلممان پرسیده با عیدی هایمان چکار خواهیم کرد؟ بابای ما اگر بخواهد هم نمی تواند با عیدی اش کار خاصی بکند! بابایمان همیشه می گوید رفتگر محل بیشتر از 200 تومان عیدی جمع می کند! ولی ما با عیدی هایمان خیلی کارها می کنیم. یعنی بابای ما خیلی کارها می کند! بابای ما به جای عیدی هایمان برایمان شکلات آبنباتی«کپل» می خرد! بابایمان به ما گفته قیمت«کپل» خیلی بیشتر از عیدی های ما است! ولی ما می دانیم که با عیدی های ما غیر«کپل» یک آدامس هم می شود خرید!

ما عیدی هایمان را به سختی جمع می کنیم. یعنی وقتی به عید دیدنی می رویم آنقدر پسته و فندق از ظرف آجیل جدا می کنیم تا عمو از رو برود و عیدی ما را بدهد و تا خسارت آجیلی بیشتری نزده ایم، مرخص شویم! گفتنی است ما عمو زیاد داریم! اگر قیافه ی مرد هر فامیلی که به خانه شان می رویم، تیریپ عیدی دهنده داشته باشد، عموجان صدایش می کنیم! البته ما رِنج عیدی ای که باید از هر نفر بگیریم، ثابت است و اگر کمتر از آن بگیریم، آجیل و شیرینی های بیچاره باید جورش را بکشند!

ما عیدی زیاد می گیریم ولی عیدی زیاد نمی دهیم! بابای ما بیشتر به جای عیدی، بچه های فامیل را ماچ و بوس می کند! و می گوید این هم عیدی ما! و از آنجا که ما آجیلمان بیشتر تخمه و نخود است، به اندازه معده بچه های فامیل خسارت نمی بینیم! این بود انشای من.

چاپ شده در شماره ویژه نوروز ستون آزاد (۲۹)

اين مطلب يكي از مطالب من در ستون ثابت"چاي شيرين" در ضميمه نوجوان يكي از نشريات است كه چند سال پيش به چاپ رسيد:

شماره بیست و پنجم ستون آزاد منتشر شد:

  لینک دانلود

موفروشی!

من به شخصه به دنبال اصلاح خودم هستم. مخصوصا وقت هايي كه سرم زيادي شلوغ مي شود! اصلاحات كلا خوب است به شرط اينكه سياسي نباشد! مش حسن سلموني كارش يعني اصلاحات را از سياسيون بهتر بلد است! فقط حيف كه با ما كه تازه مشتري قديميش هم هستيم ( از دوم خرداد به بعد!) گران حساب مي كند. آدم توي سلموني يك چيزي را هم از دست مي دهد(موهايش را) ولي بايد يك پولي هم بدهد. ما هيچ وقت دليلش را نفهميديم تا اينكه خبري را شنيديم: « دسته اي از موي چه گوارا مبارز ضد امريکايي معروف امريکاي لاتين در يک حراجي در تکزاس امريکا به ارزش 83 هزار يورو فروخته شد.» مردم پاي چه چيزهايي كه پول مي دهند. يك روز آدامس جويده شده لمان در فينال... و  يك روز هم دسته موي چه گواراي مبارز آن هم هشتاد ميليون تومان! يادم باشد به مش حسن سلموني بگويم كه پورسانت ما را از فروش ميلياردي موهايمان فراموش نكند!